वास्तव

बिहानीको मधुरताले सिँगो दिन सुखमय बनाउँछ रे । तर यो बिहानीले राम्रो संकेत लिएर आएको थिएन । एक त रातभरि मुटु नै छेड्नेगरी आएका गोलीका आवाजहरुले अहिलेसम्म पनि डर दिइरहेको थियो अर्कोतिर बाटोभरि रुखहरु ढलेका थिए । आज प्रवेशीका परीक्षा पहिल्यै नै यो उकालो चढ्दा चढ्दै ढिलो भएसकेको थियो झन सबै साथीहरु पहिल्यै गइसकेकोले आफु एक्लै परियो । एक्लै हिड्दा कता कता मनमा रातका ती भयङ्कर दृश्यहरुले अझ बढी डर थपिरहेको थियो ।

एउटा अग्लो उचाइ भएको र अर्को ठूलो आँखा भएका सैनीकका अनुहार अहिले पनि झल्झली आँखै अगाडि छ । उनीहरुले मुठभेड भनेपनि वास्तवमा हिजो कुनै दाहोरो मुठभेड चलेको थिएन । उनीहरु सायद लड्न आएका विद्रोहीहरुको सामना गर्न सक्दैनथे कि त्यसैले बन्दीहरुलाई बाहिर निकाल्दै गोली हान्दै थिए । त्यसैले कतै झूठो भिडन्तमा आपुू पनि परिने हो कि भनेर म बिहानदेखि नै डराईरहेको थिएँ ।

रातभरि टुकी बालेर पढ्छु भन्ने सोचेको त थिएँ डरले गर्दा टुकि निभाउनुपर्यो । रातभरि डरले गर्दा निद्रा पनि लागेन पढ्नुको त कुरै छोडाँै । परीक्षा राम्रो नहोला भन्ने डर भन्दा पनि आज फेरि गाउँमा के पो हुने हो भन्ने डर बढ्ता लागीरहेको थियो ।

जङ्गलै जङ्गलको उकालो बाटो त सकिनै लागेको थियो तर स्कुल पुग्न अझै खोला तार्नु थियो । सायद परीक्षा शुरु भइसकेको थियो होला तर आपुू भने अझै बाटोमै थिएँ । दौडिन खोज्दै थिएँ अचानक केही राइफलधारीहरु तलतिर झर्दै रैछन् दौडिन डर लाग्यो । उनीहरु सरकारी पक्षका रैछन् । हामी गाउँलेहरुलाई विद्रोहीहरुको भन्दा पनि यिनुरुकोबढ्ता डर लाग्थ्यो । उनीहरु त आउँथे केही बुझाउँन खोज्थे आफ्ना कुरा जसरी भएपनि सुनाई छाड्थे तर उनीहरु गइसकेपछि हामीहरुले सास्ती भने भोग्नुपथ्र्यो । तर किन-किन उनीहरु आफ्नै मान्छे जस्तो लाग्न थालेको थियो । तर यिनुरु वर्षमा एक दुई पटक मात्र आउँथे हाम्रो गाउँमा घर-घर खोतल्थे दुई चार जना गाउँलेलाई लैजान्थे तर कहिल्यै फर्काुथेनन् । तिनुरु काँ छन् कुन हालतमा छन् कसैलाई थाहा छैन तर सोध्ने आँट कसैले गदैनथे ।

कतीबेला तिनीहरु मेरो सामुन्ने आईपुगेका रैछन् पत्तै भएन । ए केटा काँ जान आटिस् एकजना अग्लो-अग्लो सैनिकले मलाई हकारेको स्वरमा सोध्यो । मैले डराउँदै-स्कुल परीक्षा दिन जान लागेकाे भनँे । अर्को सैनिकले मेरो तलासी लिरहेको रैछ मैले पछिमात्र थाहा पाएँ । तलासी लिनेले मेरो नाम सोध्या मैले रोशन भनेर जवाफ दिएँ । अघिकै अग्लो सैनिकले अचानक मेरो कठालो समात्दै मप्रति क्रोधित हँुदै भन्यो साले आतङ्ककारी तेरो प्रवेश पत्रमा कृष्ण लेखीराछ हाम्लाई ढाट्छस् उनीहरुले तलासी लिने बेला मेरो प्रवेश पत्र झिकिसकेका रैछन् । मेरो घरमा मलाई माया गरेर रोशन भनेर बोलाउँथे । मेरो स्कुलमा भने बुवाले कृष्ण नाम लेखिदिनुभएको थियो । मलाई सबैले रोशन भनेर बोलाउने हुँदा कृष्ण भन्ने मेरै नाम हो भनेर पनि मलाई त्यति याद हँदैनथ्यो । त्यसैले मैले बेहोसीमै ुरोशनु भनीदिएँ । मलाई थाहा थिएन नामले पनि यति धेरै समस्या दिनेवाला थियो ।

अचेल आतङ्ककारीहरुले हिमाल पहाड क्रान्ति आन्दोलन ज्वाला रोशनु यस्तै-यस्तै नाम राख्छन् साले त्यसोभए त पनि दुईटा नाम भुको रैछस् । त पक्कै आतङ्ककारी होस् । भन अरु आतङ्ककारीहरु काँ छन्, मेरो मुटुले ठाउँ छोड्दै थियो । के भन्नुपर्ने हो के भन्नुनपर्ने हो मलाई केही थाहा थिएन । बरु साँचो बोल्दा बचिएला कि भन्ने सोचेर डराई-डराई भनँे म यस्तोमा लाग्या छैन । मैले कैले उनुरुसीत बोल्या पनि छैन खाली एकचोटी हाम्रो स्कुलमा आका थे तर मैले कसैलाईनि चिन्दिन ।

ए भेट्या त रैछस् त्यसो भए त साले पक्कै आतङ्ककारी नै होस् । भन्दै अर्कोले मेरो प्रवेश पत्र धुजा धुजा पारेर भुईंमा फ्याँकिदियो । मैले डर र रिस मिश्रित भावमा उसलाई हेरेको मात्र के थिएँ मेरो पिठ्युमा कसैले जोडले बुटले हिर्कायो र म केही पर गएर नराम्ररी पछारीएँ मुखबाट रगत पनि बग्न शुरु गर्यो । धेरै नै पीडा भएर म छट्पटिन थालँे मेरो आँखा वरीपरि अँध्यारो पर्दा खस्न थाल्यो । मेरो आँखामा पट्टी बाधियो मेरो हात पनि पछाडिपट्टी लगेर कसियो । अब भने पक्कै मरिने भो भन्ने सोचेर म जोडले रुन थालँे ठूलो स्वरमा रुन थालेपछि अचानक मैले कतै नजिकै गोली पट्किएको आवाज सुनँे । मेरो आँखाको पट्टी पनि अचानक आफै खुल्यो मेरो हात पनि खुकुलो भयो । टाढा टाढासम्म कसैलाई देखिन ती सैनिक साँच्चै कहाँ गएछन् म रनभुल्लमा परँे । गोजी छाम्दा मेरो प्रवेशपत्र जस्ताको तस्तै थियो मेरो मुखबाट रगत बगेको पनि थिएन । म सपना देख्दै थिएँ कि एकछिनमै यो सब जादु भयो

सायद यो घटना त्यो दिनका लागि साँचो थिएन होला तर यो आफैमा झूठो पनि थिएन । रोशन छिटो जाउ हामी पूरा आधा घण्टा ढिलो भइसक्याँै । एकजना अर्को साथी पनि ढिलो आउँदै रहेछ ।