घर पुगेपछि छोरा र श्रीमति दिउँसोको थकाईका कारण भुसुक्क निदाए मलाई भने निन्द्रा पटक्कै लागेन। मेरा एउटा अतीत मलाई सम्झेर टुप्लुक्कै मसामु आइदियो सायद मेरो अनुमान सही भयो जुन आज बर्षैबर्ष पछि जब उनीसँग भेट्ने अवसर मिल्यो तर त्यो केवल अन्योल अन्योलपुर्ण वातावरणमै बित्यो। आजभन्दा आठ वर्ष अघि म भर्खर डि भी परेर अमेरिका पुगेको थिए। नेपालमा हुँदा घरमा इन्टरनेट थिएन त्यसैले साथीभाईसँग इमेल लेख्नको लागि केही समय साइबर जान्थे त्यसैले मैले इन्टरनेटको प्रयोग गरेको थिइन। जब अमेरिका पुगे त्यहाँको परिबेश बेग्लै थियो, शुरुका दिनहरु रोएर मात्र बित्यो भन्दा नि हुन्छ। न साथी न आफन्त, अलिअलि भएका आफन्तहरु प्नि सबैजना अस्तव्यस्त। जेहोस् संघर्षका ती दिनहरु सम्झदा अहिले नि कहाली लाग्छ मैले त्यतिबेला नेपालका साथीभाईलाई कति सम्भि्कए सम्भि्कए एकिन छैन। शुरुका दिनमा कति काम बदलिरहे त्यो पनि एकिन छैन। मलाई हरेक रात नेपाल फर्कन पाए नि हुन्थ्यो भन्ने व्यथाले मात्र पिरोलीरहेको हुन्थ्यो तर जब नेपाल फोन गरथे नेपालमा मेरा बाबा आमा र साथीभाईको कुराले फेरि मलाई बाध्य पार्थ्याे यही बस्नका लागि। हुनत मैले नि नेपालमा हुँदा अमेरिकामा देखेको सपना बेग्लै थियो जुन मैले यथार्थमा भोगे। मलाई दिनरात साथीहरुको यादले सताउथ्यो त्यसैले म केही सान्त्वना मिल्ला कि भनेर म नेपालमा रहेका मेरा साथीहरुलाई फोन गरथे तर साथीहरुको चाहाना मबाट फेरि बेग्लै थियो। मैले केही बोल्न नपाउँदै साथीहरु मलाई चाही कहिले बोलाउने हो अमेरिका मात्र भन्थे मेरो दुख र बेदना कोही सुन्न चाहान्न थिए सायद उनीहरु प्नि अमेरिका पुगेको म त्यही सपनाको महलभित्र पाउँथे होलान् जो मैले पनि नेपालमा रहँदा पाउँथे। यसरी नै दिनहरु च्ालेको थियो। केहीसमयपछि ल्याप्टप लिए अनि इनटरनेटपनि।
त्यसपछि इन्टरनेट र मेरो दुनियाँ बेग्लै भयो। मकोठामा एक्लो भएपनि मेरो साथमा ल्यापटप र इन्टरनेट भएकोले मेरो संसार नै त्यही भयो। महरेक दिन दिउँसो कामबाट फर्केपछिका मेरा बाँकी समय इन्टरनेटमै बिताउन थाले। त्यसरी इन्टरनेटको क्रेज दिनका दिन बढ्दै जाँदा एकदिन अचानाक एकजना नेपाली युबतीसँग भेट भयो। कुराकानीकै क्रममा हामी धेरै समयअघि एउटै कलेजमा पढेका रहेछौ तर हाम्रो चिनजान भने भएको थिएन कसरी कसरी इनटरनेटबाट भयो। समयक्रममा हाम्रो भेट लगभग दिनका दिन हुन थाल्यो। मबेलुकी कामबाट फर्कदा नेपालमा उज्यालो हुँदो रहेछ तिनीपनि पछि पछि त मेरै लागि हरेक दिन बिहान बिहान उठ्न थालिन् इन्टरनेटमा च्याट गर्नका लागि। त्यसरी नै हामी त प्रेमको दुनियाँमा पुगेछौ मलाई त थाहा नै भएन। जब उनी एकपटक काठमाडौँबाट कामको शिलशिलामा १५ दिनका लागि बाहिर गइन् तबमात्र थाहा भयो उनको अभाबमा म कति छटपटिदो रहेछु। मलाई त्यसबेला मात्र थाहा भयो मेरो उनीसँग प्रेम बसेछ भन्ने। हुनत मेरो अमेरिकामै पनि त्यो समयमा कयौँ केटी साथी बने तर मेरो मन कहिले पनि त्यसरी झुकेन। कतिले मलाई मन पराए तर खोई मेरो दिमाग नै त्यतातिर गएन। मलाई त मेरो एक्लो दुनियाँ नै प्यारो लाग्न थाल्यो त्यसैले म त विदाको समय पनि धेरैजसो एक्लै कोठामा बिताउन थाले।
समय त्यसरी नै बितिरह्यो हामी शुरुमा साथी भनेर नै बोलचाल गरको थियौ, त्यतिकैमा हरेक दिन भेटघाट र बोलचाल हुँदाहुदै हामीबीचमा माया प्रिती नै बसेछ। मैलेनै प्रस्ताब राखे च्याट मार्फत उनी निक्कै भावुक भइन्। जे भए पनि पनि हामी एक आपसमा सबै कुरा सेयर गथ्यौँ उनको फ्रेक्कनेसबाट म बढी प्राभति भएको थिए त्यसैले म पनि उनलाई जतिसक्दो सबै कुराहरु सेयर गर्थ्ये। हुँदा हुँदा हामी त हरेक दिनको कुराहरु नैएकअर्कालाई सेयर गर्थ्याै। उनको शालिन व्यवहार र बुझकीपन मलाई असाध्य मन पर्थ्याे। सायद उनले पनि मलाई आफ्नै सम्भि्कन थालिन् क्यारे सबै कुराहरु सेयर गर्थिन्। कति माया गर्थिन् उनी मलाई, उनको विश्वास र माया त्यो पनि नदेखेको मान्छेसँग कहिलेकाही म आफै छक्क पर्थे। एकपटक मलाई सानो चोट लागेको थियो तिनी कत्ति आत्तिएकि थिई। सँधै बिहानै आँखा मिच्दै मेरो प्रतिक्षामा आउँथिन् अनलाइन्। एकपटक म पाँचदिन अनलाइन बस्न सकिन मेरो नेटमा समस्या थियो। जब पाँचदिन पछि मैले इमेल खोले उनकै अनगिन्ती प्रेमपत्रहरु थिए। ती भाबुक लेखाइहरुले मलाई कहिलेकाही दिक्क नि बनाउथ्यो मलाई तैपनि म आफुलाई सम्हाल्थे।
जिन्दगीमा जति दुख र पीडाहरु भएपनि म उनको साथमा सारा दुखहरु भुलिदिन्थे, उनलाई भेटेपछि म आफुलाई संसारको भाग्यमानी ठान्थे। हुनपनि यतिका उमेरमा मैले कयौं युवतीलाई भेटे कयौैलाई मन पनि पराए होला, कैयौले मलाई मन पराए होला तर यति गाढा माया कसैसँग बसेन जो मैले एउटी इनटरनेटमा भेटेको युवतीलाई गरे। उनी पनि मसँग यस्तै यस्तै माया पीरतिको कुरा गर्थ्ाी किनकिन उनीसँगको कुराकानी मलाई सबैभन्दा प्यारो लाग्थ्यो। समय यसरी नै बितिरह्यो हामीबीचमा इन्टरनेटबाटै माया पिरती साटासाट निरन्तररुपमा भइरह्यो। क्हिलेकाही म कुनै कारणबश अनलाइन बस्न नपाउँदा उनी कति बेचैन बन्थि, कति उदास बन्थि मैले पनि जीवनमा एतिधेरै माया सायद उनलाई नै गरे जुन मायाको आभास मैले मेरो जीवनमा नै प्रथम पटक गर्दै थिए।
समयक्रममै म अमेरिका बसेको पनि तीन वर्ष भइसकेछ, आमाबाबाको याद पनि त्यतिकै प्रगाढ इन्टरनेटबाट भेटेको मेरी प्रेमिका सामिप्यासँग भेट्ने मेरो रहर नै उत्तिकै भएकोले मैले नेपाल जाने निर्णय गरे। मेरो यो कुराले उनी अत्यन्तै खुशी भइन् सायद जिन्दगीका सम्पुर्ण रंगहरु, रहरहरु, उमंगहरु सबकासब मसँगै अडिएको छ त्यसैले हामी त्यो संसारमा पुग्दै थियौं मानौ हामी संसारका सबैभन्दा भाग्यमानी हौं। मआतुर थिए उनको न्यानो र्स्पशका लागि। ब्ार्षैबर्षदेखि प्रतिक्षामा रहेका मेरा यी भावनाहरुलाई यथार्थमा उतार्न चाहान्थे म। हामीले गरेका भावनका ती सच्चा प्रेमलाई म यथार्थको धरातलमा उतारेर नयाँ छिटिजमा उड्न चाहान्थ्यौ हामी। त्यही सोच र त्यही उमंग बोकेर म ओर्लिए नेपालको एयरपोर्ट।
जब म बाहिर निस्के मेरा बाबाआमा मेरा इन्तजारमा पर्खिरहनुभएको थियो। साथमा मन्द मुस्कानका साथ थिइन् एक युवति। ब्ाबाआमालाई ढोग गरे तिनी लजाए जस्तै गरिन् र अलिकति पर सरिन् मैले नचिनेको अपरिचित ती युबतिलाई मेरा बाबाआमासँग देख्दा मलाई कौतुहलता लाग्न स्वाभाविक हो त्यसेले होला आमाले हतार हतार उनी दिब्या भन्दै चिनाउनुभयो मैले नै हाइ गरेर बोलाए। त्यसपछि हामी घरतिर हुइकियौं। घर पग्नासाथ म सामिप्यालाई फोन गर्न चाहान्थे, सायद उनी कति धेरै खुशी हुन्थिन् होला मैले नै निर्क्याेल गर्न सकिरहेकि थिइन। घरमा पुग्दा मेरा धेरै आफन्त र साथीभाइहरु मेरो स्वागतका खातिर बसिरहेका रहेछन्। त्यसैले म उनीहरुसँग कुराकानी गर्दा गर्दै निकै समय बित्यो। अमेरिकाकाबाट नेपाल आइपुग्दाको लामो यात्रा र जेटलेटका कारण म धेरै थकित भएको थिए त्यसैले सोफामै कुरा गर्दागर्दै भुसुक्क निदाएछु। आमाको सल्लाहले म कोठामा गएर सुते त्यो दिन मैले फोन गर्न सकिन। भोलिपल्ट विहान उठ्दा दिब्या हातमा कफी लिएर मेरो सामु उभिरहेकी थिई म कल्पनाको दुनियाँमा पो पुगेछु दिब्यालाई सामिप्या सम्झेर भावनामा हराइरहेको रहेछु। क्फी पिउनुहोस दिब्याको शब्दले म झस्किँए उनी कफी टेबलमा राखेर बाहिरन्। मेरो सोचाइको दायरा असिमित हुन थाल्यो आखिर को हुन् यी दिब्या किन आमाले मेरो सेवाको खातिर उनलाई उपस्थित गराइरहनुभएको छ मैले केही पनि बुझ्न सकिरहेको थिइन। मकफी लिएर पिउन थाले त्यतिकैमा आमा आइपुग्नुभयो र भन्नुभयो। छोरा दिब्या कस्ती छिन् मैले प्रतिउत्तरमा भने राम्रै छिन् तर किन भन्ने आँट भने गरिन आमाले आफै कुरा लम्बाउनु भयो। हामीले तिम्रो लागि हेरेको बुहारी, शुशील छिन्, पढेलेखेकि छिन् हामीलाई राम्रो लाग्यो त्यसैले तिम्रो लागि हामीले त मग्नी पनि गरिसक्यौं। आमाको कुरा सुनेर म छागाबाट झरेको जस्तै भए। मएकछिन बेहोश भए तर केही भनिन। मचुप भएको देखेर आमाले नै के भयो भन्नुभयो मैले अहिले विहे नगर्ने बताए। ऋामा अध्यारो मुख लाएर बाहिर निस्कनु भयो।
बुबा आमाको चित्त दुखाउने मेरो रहर थिएन तैपनि मेरो बाध्यता थियो किनकि म कसैको सपना माथि खेलबाड गर्न चाहान्न थिए। ऋामाको अनुहार देखेर म सोचनीय मुद्रामा परे। केही समयपछि म बाहिर निस्कँदा आमा र बाबा गफ गरिरहनुभएको पाए। बुबाको कुरा सुनेर झन् म त बेहोस् नै हुन पुगे मैले मेरो यथार्थ आज यतिका उमेरसम्म बुझेको थिइन। मत मलाई जन्म दिने बाबा आमा उहाँहरु नैहो त्यही नै सोचिरहेको थिए किनकि मलाई उहाँहरुबाट पाउने मायामा केही अभाव थिएन। बुबाको भनाई अनुसार म सडकमा पाँच महिना जतिको उमेरमा रोइरहेको रहेछु त्यतिबेला बिनासन्तानका उनीहरुले मलाई उठाएर आफन्नो सन्तानको नाम दिनुभएछ। तर यो कुराको आभास मलाई कहिलेपनि कतैबाट भएन। मैलेनि आजसम्म बाबाआमाको कुरो कहिले काटेको थिइन तर आज पहिलोचोटी त्यो पनि तीन साल पश्चात अमेरिकाबाट नेपाल फर्किए पछि उहाँहरुले मैले जे भने त्यसले सारै चोट पुरयाएछ। त्यसपछि भने म अन्योलको त्यो चौघेरामा पुगे जहाँबाट म निस्कनै सक्दिन थिए। मकोठामा आएर रोए कराए, छटपटिए तर मेरो केही उपाया थिएन म के गर्न सक्थे म त भीरमा फलेको चिन्डो जस्तै भए जो न माथि जान सक्छ न तल। एकातिर सामिप्या जोसँग मैले सपना साचेको छु, जीवनको गोरेटोहरुलाई अघि सारेको छु अर्कातिर मेरो आमाबाबाको सपना। मलाई त्यतिबेला यस्तो पनि लाग्यो संसारमा म जति अभागी कोही रहेनरहेछ सायद मेरो आफ्नै मातृभूमिमा भएको भए सायद यो आपत आउँदैन थियो होलाा। मैले यो महशुश कहिले गरेको थिइन किनकि मैले मेरो आमाबाबा सोही सम्झेको थिए जो अहिले मसाग यथार्थमा थियो। संसार नै यस्तै रहेछ सोचेभन्दा फरक बस्तुहरुसँग संघर्ष गर्नुपर्ने । म आखिरमा आफैसँग सम्झौता गर्दागर्दै निक्यौल यही पुगे जसबाट जीवन पाए, यो धर्तीमा यतिका समय र परिस्थितिसँग जुध्ने मौका पाए उनीहरुको सपना साकार पार्नुमा नै मेरो महानता लुकेको छ। त्यसैले मैले आमालाई भने म दिब्यासँग विहे गर्न राजी छु।
मेरो त्यो समय कसरी वित्यो, क कति छटपटिए, कति रोए तर मैले यो कुरा कुनै मेरो साथीहरुलाई नि बताउन सकिन किनकि सबैका नजरमा मेरो सही मातृभूमिमा उहाँहरु नैथिए त्यसैले मेरो आफ्नो यो दुखको पोकोलाई आफैसँग राख्न चाहान्थे जो न त कसैसँग भनेर साध्य हुन्छ न त मलाई भन्न नै मन लाग्यो। त्यसपछि मैले सामिप्यालाई फोन गर्ने आँट पनि गरिन, इमेल पनि गरिन सायद मलाई जति पीडा भयो उनीपनि म भन्दा हजारौ गुना पीडामा जलिरहेकी थिइन्। समयक्रम बित्यो दिब्या र म प्रणयसुत्रमा बाँधियौं। मदिब्यालाई लिएर अमेरिका पुन फर्के। मैले सामिप्याको हजारौ प्रेमपत्रहरु पाँए इमेलमार्फत उनले मेरो यथार्थ बुझ्न चाहेकि थिइन् जो मैले बताउन सकिन। उनको एउटा कुरा अझपनि मलाई याद छ उनले भनेकि थिइन् इन्टरनेटमा भेटेको मान्छेसँग माया लाउनु मेरो भ्रम रहेछ। मलाई भ्रममा पारेर जुन पीडा दियौँ त्यो पीडा तिमीबाट अरुलाई नहोस्। मउनलाई भन्न चाहान्थे सामिप्या तिमीलाई मैले भ्रममा राखेको होइन, तिमीलाई मैले जति माया गरे संसारमा कहिले कसैलाई त्यति गर्न सकिन मैले तिमीलाई यथार्थमा आफ्नो बनाउन सकिन मेरो यसमा आफ्नै बाध्यताहरु छन्, मैले तिमीलाई सब कुरा सुनाए पनि सायद तिमीलाई त्यही लाग्थ्यो होला जो तिमीले सोचिरहेकी छ्यौँ। त्यसैले मैले तिमीलाई मैले मेरो यथार्थ बताउन चाहिन मलाई माफ गर तर सँधै तिमी मेरो मुटुको एउटा कुनामा बसेको छ्यौं जहाँबाट तिमीलाई कहिले नि निकाल्न सक्दिन। त्यसैले तिम्रो सम्झनामा तिम्रो स्मृति मेरो जीवनभरसम्म साँच्नका लागि मैले मेरो छोराको नाम नै समिप्य राखे तर यो कुरा कसैलाई थाहा छैन। मलाई माफ गर मैले मेरो इन्टरनेटमा जति माया गरे तिमीलाई त्यो भ्रम थिएन त्यो यथार्थ थियो फरक यति हो मैले तिमीलाई आफ्नो बनाउन सकिन।
मत भावनामा डुब्दा डुब्दै विहान पो भएछ। दिब्याको बिउँझाइपछि पो थाहा भयो घडी हेरेको विहानको पाँच बजिसकेछ। सायद म अनिदो भएको दिब्याले थाहा पाइन्
र मलाई सोधिन्, किन आज राति निद्रा परेन? मेरो प्रतिउत्तर थियो आज मैले एउटा सपना देखेको थिए त्यसैले। के थियो त्यो उनको प्रश्न?। केहीहोइन जस्ट इन्टरनेट अनि म।
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें
नेपाली गरीब हरुको पिडा बोकेको एक मात्र बल्ग गुल्मी राङ्बास ले हाम्रो नेपाली गरीब हरुको पिडा लाई नै उजगार गर्दछ