♦
"बसको यात्रा -" ममीले प्रश्न गर्नुभयो । ऊ ब्रेड र चिया खान विजी छ । मुखमा आधा ब्रेड छ । टाउको हल्लाएर नै "हो"-को उत्तर दियो ।
- "टुरबाट कहिले र्फकन्छस् -"
- "सात दिन लाग्छ, त्यो भन्दा बढी पनि हुन सक्छ ।" उसले मुखको ब्रेड निलीसक्यो । उत्तर सजिलै दियो ।
- "आफूलाई सम्हाल्नु, साथीभाईसँग मिल्नु्, झगडा नगर्नु, ....................................।"
-"हुन्छ, हुन्छ ।"
उसले ब्रेड खाइसक्यो । व्याग बोक्यो र ममी तिर हात हल्लाउँदै क्याम्पस तिर लाग्यो ।
उसले विर्सर् छैन् । पाल्पाको तानसेन तर्फजाँदैछ उनीहरुको गाडी । गाडीमा भएका कोही झ्यालबाट बमिटिङ्ग गर्दैछन् । कोही सहज जस्ता लाग्न थालिसके यो यात्रामा । कोही उसका साथीहरु अन्ताक्षरिमा व्यस्त देखिन्छन् । कोही आफैं गुनगुनाइरहेका छन् । हिजो बेलुकाको खाना राम्रो थिएन । त्यही खानाले उसलाई केही अप्�� ्यारो जस्तो भएको छ । भोक हराएको छैन् । पेट पनि �� िक छैन् ।
- "खाना थप्छस् -" ममीले बेलुका सोध्नु भएको थियो ।
- "थप्दीन, भोली टुरमा नै मि�� ो खाइन्छ -" उसको उत्तर थियो ।
- "भोलीको टुरको लागि अहिले देखि नै भोकै बस्छस् त -" उहाँले सोध्नुभएको थियो तर ऊ केही बोलेको थिएन ।
ऊ मुसुक्क मुस्कुराउँछ । उसको "मि�� ो" । मनभित्रको मुस्कानलाई थेग्न सक्दैन । ओ�� सम्म आउँछन् ति, मुस्कुराहटहरु । गाडी तानसेन पुग्न लाग्यो । खलासीले दिएको जानकारी हो यो । विरगंजमा खाना खाने �� ाउँको फोहोर, मान्छेको गोबर । आचैं । उसको भित्रको उकुसमुकुसलाई थेग्न सक्दैन । भित्रैबाट केही "अमिला" आए जस्तो लाग्छ ।
- "कस्तो फोहोर -" ममीलाई भाई बहिनीले खाएको खानाको सिता देखाएर हप्काएको सम्झन्छ ।
- "एकछिन है, म सफा गर्छ ममीले यति भन्दा भन्दै झनक्क उ�� ेर हिंडेको पनि उसलाई अझ सम्म याद छ ।
-"एकछिन, एकछिन.......।" ममीले ढोकै सम्म आएर उसलाई रोक्नु भएको पनि उसले गेट बाहिरबाट फर्केर हेरेको हो ।
विरगंजबाट र्फकदा खाएको खाना, लुम्बिनीको यात्रा सबै उसका दिमागमा खेल्दै छन् । उसले लुम्बिनीमा बेलुका खाएका खाना भुल्न सकेको छैन् । नअगाएको दिनहरु मध्ये त्यो दिन पनि काउन्टमा पर्छ । यस्ता दुइ, चार छाक छन् उसका खाए पनि नखाए सरि भएको ।
तर, उसले हेन आएका �� ाउँ भने राम्रा थिए । प्राकृतिक सौर्न्दर्यले भरिपूण्ा थिए ती ।
- "तैँले हेर्ने �� ाउँ जति सबै हेर्नु नि, पछि फेरि मलाई गनगन गर्लास् ।" ममीले भन्नुभएको थियो ।
- "त्यस्तो केही हुदैन् मम, म सबै थोक हेर्छु डुल्छु, आखिर म भिजिट गर्न गएको हुँ ।" उसले हौसिएर भनेको थियो ।
- "पछि म सोध्छु नी तिमीलाई, तिमीले डुलेका �� ाउँहरुका बारेमा ।" उहाँले केही 'मयालु पारामा' बेलुका खाना खाइसकेपछि भन्नु भएको थियो ।
- "हुन्छ, म तपाईलाई सबै बताउँछु ।" उसले भनेको थियो ।
अहिले गाडी तानसेनको चेकमा छ । प्रहरीहरुले हामीसबैलाई ओरालेर गाडी चेकीङ्ग गरे । एउटा अघि गाडिमा चढेको प्रहरी ओर्लियो, केही नभएको संकेत उसैले गर्यो । अगाडिको हाकीमले गाडी हिंडाउनुको संकेत दियो, र गाडी अगाडि बढ्यो । तानसेन बजार नजिकै छ । अब त्यस्तै पाँच मिनेट जति लाग्ला । खलासीले नै दिएको जानकारी हो ।
- "समय खराब छ, जथाभावी आफ्नो क्याम्पसको टिम छोडेर नहिंड्नु, कसैले बाटोमा दिएको नखानु...............।"
- "कस्तो कुरा गर्नुभएको । म केटाकेटी हुँ र - मलाई सबै थाहा छ ।" उसले भनेको थियो ।
- "होईन र पनि तँलाई सम्झाउनु पर्यो नि । मेरो लागि त तँ जहिले केटाकेटी नै हुन्छस् नि ।" ममीले भन्नुभएको थियो ।
तानसेन आइपुग्यो । सबै आफ्नो व्याग बोकेर गाडीबाट ओर्लिए । मनलाई भारी बनाउँदै म पनि ओर्लिएँ । बस्नु, खानुको फेरि टुङ्गो छैन् । नयाँ गन्तव्यममा काँचो खान आइपुगेका थियौं हामी । तर संयोगवस कुनै होटलमा साग, भात राम्ररी नै खान जुर्यो हामी सबै विद्यार्थी साथीहरुलाई ।
अहिलेलाई तानसेनसम्मको यात्रा यतिनै ।
'उसले डायरी बन्द गर्यो ।'
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें
नेपाली गरीब हरुको पिडा बोकेको एक मात्र बल्ग गुल्मी राङ्बास ले हाम्रो नेपाली गरीब हरुको पिडा लाई नै उजगार गर्दछ