यौटा सडकको कथा

यौटा सडक जसको कूनै कूनामा यौटा कलिलो बालक जो त्यो बाटो हंदै आवतजावत गर्ने सबै यात्रूहरुलाइ आशाको नजरले हेर्ने गर्छ, उ यस सडकमा बसेर माग्न थालेको पनि आज ३ बर्षभइसक्यो । यहि सडक भएर हिंड्ने मन्त्रीज्युहरुका चील्ला काला कारहरु, अधिकृतहरुका २ पाङ्ग्रे माटरर्साईकलहरु अनि एनजिओ अनि आइएनजिओ भनाउंदा संस्थाहरुका जीपहरु उसले कति देख्यो कति, तर के उनीहरुको आंखा कहिल्यै उसमाथि पर्यो, उसले कहिल्यै थाहै पाएन । तिनीहरुका आंखा तान्न कहिले उ जाड-जोडसंग ऐया-ऐया भनी कराउंथ्यो त कहिले छाती पिटी-पिटी रुने गथ्र्यो, तर तिनीहरु कहिले बहिरा बनिदिन्थे भने कहिले अन्धासरी भइदिन्थे ।

यौटा पजेरो बेगसित आएर त्यहींनेर घ्याच्च रोकिन्छ, सूटबूटमा �� ांटिएको यौटा अपरिचित जसलाइ त्यो बालकले पहिले कहिल्यै देखेको थिएन टक्टक् गर्दै उ भएतिरै आउंछ, बालक आशाका हाथ फैलाउंछ, त्यो अपरिचित बालकलाइ नदेखे झै गरि नजिकैको पसलमा पूगी रोकिन्छ ।

“साहूनी ५५५ दिनूस त”

“कति खिल्ली टक्य्राउं हजूर रु ”

“१ बट्टा दिनूस न”

साहूनीले १ बट्टा चूरोट दिन्छिन् । अपरिचितले याटा चूराट सल्काउंछ अनि पर्सबाट पैसा झिकेर दिन्छ ।

“यी लिनूस पैसा”

“हजूर बांकि पैसा” साहूनी फिर्ता पैसा दिन्छिन् ।

अपरिचित फिर्ता पैसा खल्तीमा राखेर फेरि त्यही बाटो हूंदै आफ्नो गाडी तर्फर्फकन थाल्छ । त्यो अपरिचित आफु नजिकै आइपूगेको मात्रै हून्छ कि-

“हजुर” अनायासै बालकको मूख उघ्रिन्छ ।

अपरिचित एकचोटि बालकलाइ हर्ेछ, के-के भन्दै नाक खूम्च्याउंछ अनि लमक-लमक आफ्नो गाडितिर बढ्छ । बालकको मूखबाट अझै हजुर, हजुर निस्किरहेकै हून्छ, तर अपरिचित केहि नसूने झै गरि आफ्नो गाडिको ढोका खोल्दै भित्र पस्छ । गाडि बेगसंग बालककै अघिल्तिर बाट अघि बढ्छ, छ्याप्लांग आवाज संगै बालकको मूखभरि हिलो छ्यापिन्छ । बालक जूरुक्क उ�� ्छ नजिकैको ढूंगा टिप्छ र त्यस जीपलाइ हान्छ । बेगसंग हूंइकिएर गएको त्यो जीपलाइ त ढूंगाले लाग्दैन, बरु नजिकैको ट्राफिक हवल्दारको भने नराम्रो संग टाउको फूट्छ ।

आज ३ दिनपछि बल्ल सोही स्थानमा त्यही बालकको उपस्थिति देखिन्छ, जताततै फाटेका लूगाबाट शरिरका नीलडामहरु ब्ाहिर चिहाइरहेका हून्छन्, मूखभरि घाउ नै घाउ देखिन्छन् ।

“अनि निकै दिन कहां हराइस त कान्छारु” नजिकैको बूढो माग्नेले चूरोटको लामो कश तान्दै सोध्छ ।

“पूलिसको खोरमा नि बा” बालक मन नलागि-नलागि जवाफ फर्काउंछ अनि टोलाउन थाल्छ । एकछिन पछि फेरि त्यहि अपरिचितको प्रवेश हून्छ त्यहां, त्यो अपरिचित उसैगरि जीपबाट ओर्लन्छ अनि बालकको छेउ हूंदै त्यहि पसल जान्छ, तर आज बालकले हाथ फैलाउंदैन । अपरिचित फेरि त्यहि बाटो हूंदै र्फकन्छ, तर आज बालकले हजुर पनि भन्दैन । अपरिचित आज पनि उसैगरि हूंइक्याउंदै गाडि बढाउंछ । फेरि आज पनि बालकको मूखभरि हिलो छ्यापिन्५ । बालकले उसैगरि नजिकैको ढूंगा टिपेर त्यस गाडिलाइ हान्नै लागेको हून्छ कि अनायासै उसको मानसपटलमा जेलको चीसो छिंडि, बेतको ल�� ्�� ी अनि अरु के-के कूराहरु ओहिरिन थाल्छन्, स्वतः उसको हाथ रोकिन्छ ।