जनताको

कुरो नबुझी प्वाक्क बोल्ने मान्छेहरूको हामीकहाँ कमी छैन । अरू त अरू बुद्धिजीवी बनेर खाइटोपलेका मान्छेहरू पनि कुरै नबुझी मुख खोल्ने गरेकोे देख्दा हामीजस्ता राजनीतिज्ञलाई नमज्जा लाग्छ । मेरा एक जना छिमेकी छन् । उनले आफूलाई अबलदर्जाको बुद्धिजीवी प्राणी हुँ भन्छन् । त्यसैले मलाई देखिसहन्नन् । कारण के भने मेरो राजनीति जनताको लागि भएन रे ! मैले जनताको लागि राजनीति गर्दागर्दा जिन्दगी बिताउन लागिसकेँ तर उनी भन्छन्-मेरो राजनीति जनताको लागि भएन रे ! हर्ेर्नुसन ! मेरो घरबार देखेर उनलाई जलन हुन्छ । मैले भ्रष्टाचार गरेँ रे ! भएन, जनतालाई लोभ्याएर, धम्क्याएर र तर्सर्ाा जनताबाट भोट लिएँ रे ! अनि जनतालाई हेरिन रे ! चुनावको बेलामा कुनै कार्यकर्ताले कसैलाई "ए ! फलानालाई भोट दिनर्ुपर्छ है, नत्र राम्रो हुन्न ।" सम्म भने होलान् । कसैलाई यसो चिया चमेनासम्म गराए होलान् । यसैलाई लोभ्याएको, तर्सर्ााो भन्ने - मैले कुनै भ्रष्टाचार गरेको छैन । मैले जिन्दगीभर राजनीति गरेर कमाएको, श्रीमतीले गुन्द्रुक खर्ुसानी बेचेर, असनमा घिऊ बेचेर कमाएको, छोराछारीले मजदुरी गरेर कमाएको र मेरो पहाडको सात रोपनी खरबारी बेचेर आएको सबै सम्पत्ति जोड्दा त्यस्तै चार-पाँच करोडभन्दा बढी भए तपाईं मारिहत्ते । के यो पनि भ्रष्टाचार गरेको, जनता �� गेको हुन्छ र - तपाईँ नै भन्नुहोस् त - जनताको लागि राजनीति गर्दा कहिलेकाहीँ दस-बीस हजार मानिस मारिन्छन् । दस-बीस अरबको सम्पत्ति नोक्सान हुन्छ । देशको विकास बीस-तीस वर्षरोकिएला । त्यो त �� ूलो कुरो भएन नि ! जनतालाई मालिक बनाउन हामीले राजनीति गरिरहेका छौँ । सानो कुरो हो - प्रजातन्त्र बहाली भएपछि त जनता त्यसै सुखी र सौभाग्यशाली हुँदैगएका छन्, अबको लोकतन्त्रले जनतालाई कति माथि पुर्‍याउने हो - त्यो त हर्ेर्नै बाँकी छ । के गर्नु ! हप्ताको दर्ुइ/चार दिन नेपाल बन्द, उपत्यका बन्दजस्ता कार्यक्रम राखेको पनि उनलाई मन पर्दैन । आखिर हामीले तोडफोड, आगजनी, हत्या, लुटपाट र बन्दजस्ता कार्यक्रम हाम्रो खुसीले गरेको त होइन नि ! जनताकै लागि बाध्यताले गरेको न हो ! यति पनि नसहने ! हर्ेर् इश्वर - यी बुद्धिजीवी भनाउँदाको घैँटोमा कहिले घाम लाग्ला -